Motorreis Karinthië | 10 t/m 15 juni

Vanaf  519,00

         GEGARANDEERD VERTREK

Zes dagen in het zonnigste deel van Oostenrijk: Karinthië. Daar gaat een mens van jodelen. Vanuit een basishotel in het hart van de deelstaat bij de Weissensee maken we vijf etappes van 300-400 km. De epische oversteek bij de Gross Glockner hoort daar bij. Maar ook de veel minder bekende namen gaan voor erg veel rijplezier zorgen. En die liggen niet alleen in Karinthië, maar ook in het Italiaanse Friuli en in Slovenië.

  • Reviews 2 reviews
    1/5
  • Vakantiestijl Vakantietype
    300-400 km per dag, Bergen, Bochten rijden, Groepsreis
  • Activiteiten niveau Korte bochten
    5/8
  • Groepgrootte Kleine groep
    20
Alles over de Motorreis Karinthië | 10 t/m 15 juni.

Reisdata: 10 t/m 15 juni
Prijs: Promotor-abonnees €519,-, niet Promotor-abonnees €544,- per persoon o.b.v. een 2-pk
Reisopties: toeslag 1-persoonskamer €43.
Kilometer per dag: 250-400 km
Gegarandeerd vertrek: 20 deelnemers

Reisleider Stefan Brückner rijdt op 9 juni vanaf Memmingen richting de Weissensee. Wie wil kan vanaf dit punt mee rijden. Informatie over een evt. hotelovernachting in de buurt van Memmingen ontvangen jullie nog. Voor het aanrijden naar Memmingen zal dit of individueel of in kleine groepjes bijv. door een rij-alert in de deelnemersgroep om te kijken of er meer mensen zijn die vanaf bijv. Slenaken samen verder willen rijden.

Afhankelijk van de weersomstandigheden, bepalen we daags ervoor welke kant we uit kunnen gaan.  Omdat de Gross Glockner deel uit maakt van de vijf dagdelen, proberen we daarvoor de mooiste dag te reserveren.
Houdt echter rekening met het hooggebergte: het weer kan ieder moment omslaan en omdat we alle windstreken doorlopen, is er geen garantie te geven.
Deze motortrip bevat de volgende zaken wel en niet.
Wat zit er bij deze motortrip?Zaken die inclusief zijn in deze motortrip.
  • alle overnachtingen
  • maaltijden (ontbijt/diner)
  • gps-routes
  • reisleiding
Wat zit er niet bij deze motortrip.Items that are not included in the cost of tour price.
  • lunch
  • tolwegen
  • overige uitgaven
  1. Dag1 10 juni

    Italië bergroute, 359 km

    Tegen de klok in gaan we richting zuid-west langs het Freilichtmuseum des Gebirgskrieges 1915-18 in Kötschach-Mauthen door naar Italië.

    Hebben we in de ochtend al wat stevige bochten gehad, hier zien we spoedig de tweede bochtensessie onder onze wielen door glijden.

  2. Dag2 11 juni

    Drie landen route (Oostenrijk, Slovenië, Italië), 349 km

    De opwinding van de grenspassage is niet meer wat hij is geweest in de EU. Maar de kans op een drielandentoer dagtoer laten we niet lopen. Italo-freaks kiezen de route via Hermagor naar Udine, Slovenië-freaks, zoals wij, die over Tarvisio en Bled. Tarvisio komt met souvenirwinkeltjes en benzinepompen. Een doorgangsstadje, dat zijn welstand ontleende aan de ligging op de grens, die nauwelijks meer bestaat. Italië oogt hier sleets. Predil, ooit een zinderende mijnwerkersstad, komt met panden waar rafelige vitrage naar buiten wappert door kozijnen zonder glas. Sinds zink- en loodwinning is gestaakt, zonk dit Italiaanse stadje weg in een lethargie die het niet meer te boven zou komen. Zoals een goudzoekersoord in zijn nadagen. Verlaten straten, waar ‘ s avonds het stof doorheen dwarrelt en langs de beroete gevels smoezelig oudje rondschuifelt die geen kans had het oord tijdig de rug toe te keren. Perfect filmdecor.

    Slovenië ademt in alles het tegendeel van het kwijnende Italië rond Predil. Het land sprankelt, vol hoop voor de toekomst.

    De Vrsic-pas slaat een deuk in het ego als ik een bocht verkeerd inzet en balancerend over de middenstreep op een haar na een venijnig claxonerend pickupbusje ontwijk. Verslappende aandacht? Zelfoverschatting? De Vrsic-pas straft meteen.

    Haarspeldend tuimel je hier van 1.600 naar 500 meter. Afdalingen tot 23%, asfalt dat in de bochten overgaat in granieten klinkertjes. In de regen glimmen ze venijnig. De Vrsic houdt je klein.
    Over het meer van Bohinj hangt een loden stilte, die alleen wordt doorbroken door het droge getik van de afkoelende motoren. Een weldadig oord, met rondom piepkleine dorpjes.

  3. Dag3 12 juni

    Midden Karinthië tour, 460 km

    Zwierig bochtenwerk voelt goed na twee dagen van horten en stoten in hairpins. Dit is het hartland van Karinthië. Groen, mals land waar de wegen dartelen over de wellustige rondingen van het dal van de Gurk. Laag op het ranglijstje van de toerist, en dus met een aangenaam lage camper- en caravandichtheid. Deze streek nodigt uit tot bandeloosheid. Want de in Karinthië toch als zo schaarse flitspaal, verkeersdrempel en oom agent moeten hier nog worden uitgevonden. Leg je de wegen dan ook nog aan in een uitgelezen patroon van pronte bochten, dan bind je de kat op het spek. De Oostenrijkers blazen hun deuntje mee. Als we de route verlaten voor het Seppenbauer motor- en Automuseum in St. Salvator, geraken we in het ambiance van Nürnburgring.

    Overrijpe pubers in Golfjes Testosteron, met maling aan de middenstreep én tegenliggers dwingen ons tot uitwijkmanoeuvres. Onze binnenhelmse verwensingen zullen ze maling aan hebben.
    Het brave Gurktal wordt venijnig op de klim vanuit Strassburg: stijl omhoog, grind in de bochten en zo smal dat een tegenligger je de berm in dwingt. Scherp blijven, hier.
    Het gehucht Kaltwasser doet zijn naam eer aan: het komt met bakken uit de lucht. Onvoorspelbaar, het weer in dit bij toverslag koude kiezelland. De halve dag bij 24°C onder een dreigende lucht nodeloos zwetend rondgereden met de waterdichte voering en doorwaaiopeningen dichtgeritst. Gewacht met de ‘ zomerstand’ tot de lunchstop. En dan dit.

    De finale over de Turrächer Höhe (1.793 m) is van grote klasse. Zompige nevelslierten, die onderaan nog tegen de hellingen hangen, druilen sluik boven over het asfalt. Bij elke honderd meter klimmen daalt de temperatuurmeter een paar graden. Handvatverwarming aan, traction control in de regenstand. Het is winter, begin september. Een 23% afdeling slingert ons de zomer weer in. In een half uur rijden trekken alle seizoenen voorbij.

  4. Dag4 13 juni

    Nockalmstrasse route, 291 km

    Karinthië begint met een slagboom over de weg bij Innerkrems. Loom van een vermoedelijk te zware lunch, buffelt de tolvrouw het loket open. ‘Zehn euro bitte’ en dan een grote geeuw.

    ‘Ik zou er wat voor over hebben om met dat mens van baan te ruilen’, schampert Rob, een druk baassie op zijn werk, en van ons drieën misschien wel het hardst toe een verzetje. Hij pakt de kop.

    Het Nockalmgebied was eeuwenlang terra incognita; straatarm, vergeten en bewoond door ploeterende boertjes en dolende herders. Nergens een weg. Wie ter wereld kwam tussen de Nockalmen zou er blijven tot hij zijn laatste adem uitblies. Een weg in dit land van geitenpaden moest welvaart en toerisme brengen. In 1971 was het zover: de Nockalmstrasse, met zijn 52 bochten en hellingen tot twaalf procent. De natuur moest worden ontzien, kwetsbare plekken omzeild met bochten. Wisten die wegwerkers veel dat zij de hand legden aan een weg die meteen na opening een bedevaartsoord zou worden voor motorrijders. Van eeuwige sneeuw, gletsjers, bergtoppen die het wolkendek lek prikken en ander ansichtkaartenvermaak moet de Nockalmstrasse het niet hebben. Dit is weerbarstig, onherbergzaam land, dat na elke bocht van kleur verschiet. Land van dolende zielen. Heimwee naar een plek waar je nog nooit bent geweest, het bestaat in deze verbluffende verlatenheid.

    We raken bevangen door een wonderlijk bochtenritme, waar je de motor doorheen schuift als een bobslee in zijn baan. Alles valt op zijn plek, het tijdsbesef verdampt. God mag weten hoe lang we over de 35 hemelse kilometers en 52 bochten hebben gedaan hebben gedaan.

  5. Dag5 14 juni

    Großglockner route, 343 km

    Te snel en te bochtenarm is weg 108, de Felbertauernstrasse. Dus belonen we onszelf met het Virgenthal. Niet letterlijk een maagdendal, wél Tirools. Door piepkleine gehuchten sturen we naar de uitlopers van de Gross Venediger (3.674 m), naast de Glockner (3.798) de tweede geweldenaar in de Hohe Tauern. Achter Matrei gaat de 108 slingeren en klimmen en komt het goed. In Bruck tokkelt een klassiek tractortje op ons af tijdens de plas-, lunch- en rookstop. In een wonderlijk taaltje ratelt de tractorman over onze motoren. KTM, Oostenrijks, dat kan hij wel waarderen. Zelf vroeger Puch gereden en nu tractor. ‘Val je niet zo snel om. ‘BMW? Bring Mir zum Werkstätt’, lacht hij smalend naar de BMW-maten. Gaan we onthouden.

    Nergens meer een huis of boerderij als de we slagboom bij het tolkantoor passeren. De Hochalpsstrasse is een combinatie van haarspeldspektakel en ontspannen sturen die je nergens treft. Je hebt het te danken aan grote toeristenbussen, die hier vanaf de jaren zestig massaal naartoe kwamen. Ze hadden zoveel moeite met de beklimming, dat de radius van de korte bochten moest worden vergroot van tien naar vijftien meter. Aanrijden in drie, voor de bocht met een kloeke dot gas terug naar twee, aan het eind er in drie uitzeilen. Nergens een korrel grind in de bochten en een waanzinnig landschap. Rijbeleving dendert hier met windkracht elf door je kop. We slingeren naar 2.600 meter. De temperatuuraanduiding op het display begint te knipperen: ‘Ice!’. Tegen de top krijgen we dichte er mist gratis bij. Zelfs geluid stompt af onder deze donzen nevel. Dan het wonder: de tunnel van de Fuschler Törl (2.571 m), de waterscheiding tussen zomer en winter, tussen zon en mist, tussen verdragen en gulzig opzuigen. Het verschil tussen winter en zomer is hier een paar honderd meter.

    De apotheose is de Franz Josef Höhe, waar we bovenop de gletsjer en in koude staalblauw van het gletsjermeer kijken.

  6. Dag6 15 juhi

    Voor de liefhebbers is er nog een derde Gerlospas route voor de terugweg (daar kunnen we gebruik maken van dat derde TOUR-ticket).
    Oostenrijk binnendoor, zuid Duitsland Autobahn daarna afwisselend binnendoor en Autobahn.

De route

Dag 1

Dag 2

Dag 3

Dag 4

Dag 5

De reisleiding
Stefan Brückner - reisleider en bergrijvaardigheidstrainer

 

 

Stefan Brückner

Je rijdt de routes in je eigen tempo en je kunt er zo lang over doen als je wilt. Je stopt wanneer je wilt. De zekerheid die je hebt, is dat de reisleider achteraan rijdt, zodat hij of zij adequaat kan optreden wanneer dat mogelijk is.

Als de reis lekker verloopt zul je in de regel niet veel merken van de reisleider. Behalve tijdens de langere reizen. Zo eindigt of begint de dag altijd met een vragenrondje of wordt er stilgestaan bij de route van de volgende dag.

 

De reisleider helpt je binnen het redelijke bij problemen. Of dat nou de hotelkamer is of pech aan de motor. Die zal hij niet kunnen repareren, of het moet een simpel probleem zijn, maar meehelpen aan de repatriëring hoort zeker bij zijn of haar taak.

Voorop staat dat de Promotor reizen echte rijreizen zijn. Natuurlijk is er ruimte om van de motor af te stappen, maar voorop staat rijden. Om de boel niet al te zeer op de spits te drijven streven we tijdens de weekeinde -en kortetriptoers naar routes die in lengte variëren van 200 tot 300 km.

De lange reizen – langer dan 5 dagen – hebben vaak langere routes, in sommige gevallen tot wel 500 km over vlotte, provinciale wegen. Vaak betreft het dan een verbindingsroute om in kortere tijd naar een aantrekkelijk motorgebied te rijden.

We proberen hotels te vinden in de klasse tot zo’n drie, vier sterren. Belangrijk vinden we een goed bed, net sanitair, goed eten en een gezellige plek waar je na afloop van een route tot in de late uurtjes met je medereizigers de dag kunt doornemen. Onder het genot van en alcoholische versnapering, maar dat spreekt voor zich.

Da’s lastig uit te leggen. Een onderscheid kan zijn dat we ‘vriendschappen’ bevorderen. Tijdens de reis proberen we deelnemers aan elkaar te koppelen, zodat niemand het idee dat hij of zij er een beetje naast hangt. Het clubgevoel vinden we belangrijk, zonder daar natuurlijk al te zijig over te doen. Daarom heeft Promotor Reizen ook alleen groepsreizen en geen individuele reizen.

Totaalscore
1/5
Profielfoto van Marlies Klunder
Jan Kruthof
Geschreven op 31/05/2017

Jos, je hebt gelijk. Het verdient geen schoonheidsprijs. We gaan ervan uit dat het nu duidelijk is.

Profielfoto van Jos
Jos
Geschreven op 30/05/2017
2/5

Slechte communicatie eerst werd aangegeven dat de vertrekdatum 10 juni was daarna 9 en nu weer 10 juni bij het hotel in de Weissensee

Laat een reactie achter