motorreis-marokko-01-884

Motorreis Marokko | 3 t/m 20 oktober

Vanaf  1.355,00

GEGARANDEERD VERTREK. BIJNA VOL.

OP AANVRAAG.

Met je motor door een welhaast Bijbels landschap. Oases, murmelend bronwater, aardkleurige kasars en oeroude souks. Marokko prikkelt je ogen en je geest op een manier die je zelden zult meemaken. De duinen van de Sahara, de waanzinnige sterrenhemel en een duizenden jaren oude cultuur. En: een route die voor 100% over asfalt rijdt maar voor de liefhebbers ook van het asfalt afgaat.

Lees de reportage

  • Waardering 2 reviews
    2/5
  • Reisinhoud
    > 400 km, Bergen, Bochten rijden, Groepsreis, Lange trip, Met overtocht
  • Activiteiten niveau Lange bochten
    4/8
  • Groepsgrootte Kleine groep
    20
Alles over de Motorreis Marokko | 3 t/m 20 oktober.

Reisdata: 3 t/m 20 oktober. BOEKING VANAF 27 JUNI OP AANVRAAG.
Prijs: Promotor-abonnees €1355,-, niet Promotor-abonnees €1395,- per persoon o.b.v. een 2-pk. Dit zijn de definitieve prijzen!
Reisopties: toeslag 1-persoonskamer/hut €375,-.
Gegarandeerd vertrek: 20 deelnemers

Deze motortrip bevat de volgende zaken wel en niet.
Wat zit er bij deze motortrip?Zaken die inclusief zijn in deze motortrip.
  • Ferry Sete (FR) – Marokko v.v. incl. hut
  • Alle hotelovernachtingen met diner & ontbijt
  • GPS-routes van alle dagtrajecten
  • Informatiemiddag ca. 5 weken voor vertrek
  • Roadbook met alle etappes en informatie
  • Reisbegeleiding & pechhulpverlening met motortrailer
  • Routes 100% over asfalt
  • Etappes van 250 tot 500 km per dag
  • Mogelijkheid tot stallen van auto / camper in nabijheid vertrekhaven Séte
Wat zit er niet bij deze motortrip.
  • lunch
  • overige uitgaven
  1. Dag1 3/4 oktober

    Sete – Frankrijk. De Marokko toer staat, maar is altijd afhankelijk van onvoorziene ferry-vertrektijden. We gaan via Sete naar Nador en reizen ook weer met de ferry terug naar Sete. Dat is handig als je bagage, auto of iets anders achterlaat op het Europese continent. We vertrekken s’avonds 3 oktober om 20.00 uur met de ferry.
    En dan wordt het afwachten: pas vlak van tevoren horen we van de ferrymaatschappij of we naar Nador varen of naar Tanger (na een pauze in Barcelona) . Laten we uitgaan van Nador. 4 oktober:Aan boord van de ferry Sete-Nador. Tijd om even over de Middellandse Zee vliegende vissen en dolfijnen te spotten en je motorkoffer opnieuw in te pakken. Morgenochtend vroeg is de aankomst in Nador.

  2. Dag 2 5 oktober

    We komen s’morgens aan de Nador en gaan even wennen aan de omgeving, de sfeer, de stuurkunsten van onze mede-weggebruikers. overnachting in Nado.

  3. Dag 3 6 oktober

    Nador – Midelt
    Bij Debdou gaat het via een bergpas omhoog. Na de pas begint het Plateau van Rekkam, een desolate hoogvlakte waar extreme temperaturen heersen: tot +45 graden in de zomer en -15 in de winter. Het Plateau is zeer dun bevolkt. De bewoners gelden als de taaiste van Marokko vanwege de barre leefomstandigheden.
    Op het Plateau van Rekkam lopen riviertjes over de weg. Een groot deel van het jaar staan ze droog of staat het water slechts enkele centimeters hoog en zijn ze gemakkelijk doorwaadbaar. Ook op een wegmotor.

  4. Dag 4 7 oktober

    Midelt – Tineghir
    Ongeveer 15 km vóór Tinghir passeer je de Tohdra kloof, en spectaculaire kloof met loodrechte rotswanden.
    Tip: de route door de Gorge des Dades, die begint het Boumalne. Een spectaculaire route door een steile kloof, met in de diepte een rivier en kasbahs. De route is erg bochtig en langzaam.

  5. Dag 5 8 oktober

    Tineghir, een typisch Atlas dorpje. Ook de plek van waaruit je de omgeving kan ontdekken. Maar je kunt natuurlijk ook je motor een dag rust gunnen…

  6. Dag 6 9 oktober

    Tineghir – Merzouga
    Vanaf Tinghir via de N10 richting Tinejdad. Vanaf Tinejdad via de R702 naar Erfoud; een prachtige route door bergachtig woestijngebied. In Erfoud via de N13 naar Rissani. Vanaf Rissani richting Merzouga en Taouz.

  7. Dag 7 10 oktober

    Merzouga. Een stad die je het best per voet kunt ontdekken door de smalle stegen en straten. EenTip: De zandduinen ten zuiden van Merzouga. Je kunt er in rondwandelen en het hoogste duin beklimmen voor een prachtig uitzicht. Speciaal aanbevolen bij zonsopkomst en –ondergang. Voor off road rijders liggen er vele kilometers redelijk begaanbare piste ten noordoosten van Merzouga. Bereikbaar vanaf de N13.

    Het dorp Taouz, waar de N13 ophoudt en eindigt in het zand van de Sahara. Je waant je hier aan het einde van de wereld.

  8. Dag 8 11 oktober

    Merzouga – Zagora
    Vanuit Merzouga houden we Atlas rechts van ons, een prachtig gezicht. Links een stenige woestijn, met hier en daar een nederzetting. Een rit door barre natuur.

  9. Dag 9 12 oktober

    Zagora – Marrakech
    Over de N9 steken we de Tizi-n-Ticka (2.260 m) over, in de Hoge Atlas oversteekt. Een spectaculaire route over de hoogste pas van Marokko.

  10. Dag 10 13 oktober

    Marrakech.
    Tip: de medina van Marrakech met de talloze
    souks, beginnend op het plein Djema El Fna. Het plein is een bezienswaardigheid op zich, met slangenbezweerders, verhalenvertellers, waarzeggers, koperslagers en nog veel meer. In onwaarschijnlijk korte tijd wordt het plein ’s avond omgetoverd tot een groot openluchtrestaurant. Verbaas je over de Djemaa el Fna

  11. Dag 11 14 oktober

    Marrakech – Fez
    Vanuit Marrakech naar Fez is een rit door de groentetuin van Marokko. De Atlas ligt rechts van je en levert mooie uitzichten waar je tijdens de rit volop kunt genieten.

  12. Dag 12 15 oktober

    Fez, een van de Koningssteden. Er valt veel te zien. Niet geslaagd in de medina van Marrakech? Sla alsnog je slag in de medina van Fez. Of bezoek de beroemde leerlooierij van Chouara.

  13. Dag 13 16 oktober

    Fez – Chefchouen
    Vandaag rijden we langs en door Issaguen, ook wel Ketama genoemd, staat bekend als het centrum van de hashteelt. Soms wordt je hier op straat aangeklampt door opdringerige verkopers. | hotel Dar Babou

  14. Dag 14 17 oktober

    Chefchouen -Een bescheiden stad dat met zijn witgewassen muren en felblauwe accenten een authentieke sfeer heeft. De waterval Ras el Maa aan de oostkant van de medina is een ontmoetingsplaats voor de inwoners. Achter de waterval is een ruïne van moskee die een prachtig uitzicht over de stad en omgeving geeft. De laatste volle dag in Marokko. Als je nog wilt rijden kun je zelf je route bepalen. Volg je een stuk de Middellandse Zeekust richting Tanger of zoek je de binnenlanden op. | hotel Dar Babou

  15. Dag 15 18 oktober

    Chefchouen – Nador
    De reis zit erop. We vertrekken om 16.00 uur met de ferry naar Sete Frankrijk.

  16. Dag 16 19 oktober

    Een volle dag op zee.

  17. Dag 17 20 oktober

    Heel vroeg in de morgen zijn wij weer in Sete – Frankrijk.

De comfort trail naar Marokko

Vergeet de verhalen over rotjochies die je belagen, over gevaren en ongemak. Marokko is eindeloos zwieren over lege wegen, in een overdonderend landschap. Goed nieuws voor wie genieten hoger op zijn lijstje heeft staan dan zwoegen: er loopt een ’comfort trail’, rechtstreeks richting Sahara. In oktober gaan we weer en je kunt mee.

Tekst Olivier Visser, foto’s Olivier Visser en Joop van Rookhuijzen

Na een paar keer zeulen met de tanktas, waar kostbaarheden als de fotocamera in zitten, houden we het voor gezien. Niemand die er een vinger naar uitsteekt. De sociale controle heeft hier aangename kantjes . En zo zal het onze hele Marokkoreis gaan. Een droomreis spookte jaren in de hoofden van reismaat Joop en van mij. En een droom is uitgekomen.

Het is ons bij voor vertrek net zo vergaan als menig Marokko-ganger: we kregen waarschuwingen mee over gezondheidsrisico’s, over vasthoudende lastpakken die als vliegen om je heen zwermen, over een gesloten cultuur die als een muur in staat tussen de bezoeker en de Marokkanen. Goed bedoeld, maar achteraf geloochenstraft.

Spoor bijster

Even lijkt het bezorgde thuisfront gelijk te krijgen: aan de Marokkaanse grens bij Nador raken we het spoor compleet bijster. Naïef als we zijn, gaan we met getrokken paspoorten langs een uniform, bij de slagboom. Jawel, die hebben zie hier nog. Verveeld wimpelt hij ons af, onverstaanbaar mompelend. Dan zijn baasjes op kantoor – extra strepen op de mouwen – maar eens proberen. Die wijzen ons ongeïnteresseerd de deur. Ten einde raad besluiten in zee te gaan met een ‘fikser’ die we al een kwartier hardnekkig in ons kielzog hebben. En dan komt er schot in. Eerst naar een opperbaas, in burger. Die zet een nummer en stempel in de paspoorten. Dan nog twee formulieren invullen, op aanwijzen van de fikser langs nog drie uniformen die een plasje doen over de papieren en we mogen Marokko binnen, na een krap uur gedoe. Even stoeien met de fikser levert een tarief op € 7. Dat een Marokkaanse arbeider daar bijna een halve dag voor moet werken zullen we later pas ontdekken. Het zal ons worst wezen. De fixer heeft een prima dag en Marokko ligt open voor ons.

Blauwe pest

We hebben Debdou, springplank naar het zuiden en krap 150 km zuidwaarts, als overnachtingplek voor ogen. Het noordelijke Rifgebied, geboortegrond van veel medelanders van Marokkaanse afkomst, oogt rafelig en rommelig: dorpen zonder kop of staart, afgebladderde bouwsels. En besmet met de ‘blauwe pest’: achteloos weggooide blauwe plastic boodschappentasjes die zich hechten prikkeldraad, boomtakken en doornstruiken trekken een blauw spoor van haveloosheid door dit land. Dat de Rif ook een ander gezicht heeft zullen we aan het eind van de reis ontdekken.

Na Taourirt verschieten de kleuren van koud groen en grijs naar warm oker. De versteende, harde Rif maakt plaats voor vriendelijk land, gestoffeerd met zwierige eucalyptusbomen.

Als God bestaat, dan heeft hij een handje gehad in de vestigingsplaats van Debdou. Dit paradijsje rijden we binnen door een vallei, omzoomd door grafietgrijze bergen met daar tussenin een riviertje dat dartel tussen palmen en akkers laveert. Het is alsof de luwte van het aan drie kanten door bergen beschutte Debdou in oertijden een deken van rust over het dorp heeft gelegd, waaronder het nooit meer tevoorschijn is gekomen. Gehurkt in de schaduw van hun huisjes, kijken volwassen mannen ons nieuwsgierig na. Kinderen komen joelend uit school en steken hun hand op. ‘Bonjour monsieur, ça va?’ De Franse taal krijgen ze met de paplepel ingegoten en elke schaarse kans om de taal te spreken, grijpen ze dankbaar aan. Lach van oor tot oor.

Regelen en rekenen

We hebben mazzel: een bord langs de weg verwijst naar de gîte, die we zijn tegengekomen op een vage website van Spaanse motorrijder. Tussen vliegdennen en steeneiken slingeren we omhoog tot Debdou diep onder ons ligt. Vlak voor de bergtop, aan een klaterende beek en met een waanzinnig uitzicht op de vallei waardoor we zijn aangekomen, ligt hij dan, de gîte. Maar wel gesloten. Tja, ’t is nog maar begin maart. Een jonge vent, die op het gepruttel van de motoren afkomt wijst ons naar kampeerplekken. We zijn erop voorbereid met onze piepkleine tentjes achterop. Er verschijnt een brede grijns op Joops gezicht. Wildkamperen in Marokko was zijn grootste wens en hij wordt de eerste nacht al op zijn wenken bediend. Een sanitaire stop houden we in het bos. De beek levert water voor koffie en thee.

Bij de start de volgende ochtend loopt mijn BMW R65G/S op één pit. En we hebben hele ontstekingscircuit voor vertrek gecontroleerd en contacten schoongemaakt! Het oude spul flikt ons nog wel eens een kunstje, vandaar. De boosdoener is de bougiekabel en een vervangingskabel is aan boord. Rijden! Achter de bergtop golft het onwezenlijk lege landschap, waar we thuis, achter de kaart, al verrukt over waren: het Plateau du Rekkam. Zo goed als onbewoond, terra incognita voor de reisgidsen en doorsneden door wegen die langs een liniaal zijn getrokken. Ze slingeren niet zijwaarts in bochten, maar deinen van top naar top. Nooit geweten dat rechtuitrijden zo’n genot kon zijn. Bij de eerstvolgende stop prijst Joop zich gelukkig dat hij nooit is begonnen aan een intercom. ‘Dit moet je in stilte beleven. Rijden is hier bijna een bovennatuurlijke ervaring.’ Een dijk van een reismaat, een prachtland en we zijn ontsnapt uit het leven van regelen en rekenen. Misschien is dit wel geluk.

Road blocks

Op weg naar Figuig, een tegen de grens van Algerije weggestopte oasestad, passeren we vier road blocks. De ene van de Police, de andere van de Sûreté Nationale, een van de Gendarmerie en vervolgens nog een keer de Police. Correcte kerels, in onberispelijke uniformen met kraakwitte manchetten. Ze zijn formeel, beleefd en vragen je soms het hemd van het lijf. Netjes antwoorden, documenten op verzoek tonen, vriendelijk gedag zeggen en ze leggen je geen strobreed in de weg. Na een paar road blocks krijgen we er lol in. En behendigheid. Onderin de eerste versnelling langsrollen, een salueerbeweging maken vanaf de helm. Negen van de tien keer tover je een glimlach op het gezicht van het uniform en mag je doorrijden.

De rust is neergedaald over het relaxte Figuig sinds de grens in 1992 potdicht ging. Maar de magie van de nabije, niet te overschrijven grens is er alleen maar groter op geworden. Vanaf een terras zien we auto’s en een trein rijden, in Algerije. Onwezenlijk dichtbij én onbereikbaar.

Overlevingskunst

Op basis van de kaart hebben we het dunstbevolkte deel gekozen van Marokko. En de kaart krijgt gelijk. Dit woestijnland is zo goed als onbewoond. Er is niks om op te overleven behalve in de oasen, in het stroomgebied van de schaarse rivieren. Die staan een groot deel van het jaar droog. Overlevingskunst zit Marokkanen ingebakken.

Op weg naar de zandduinen van Erg Chebbi, bij Merzouga, duikt Boudenib op, de enige plaats van omvang op een traject van 200 kilometer. Zwarte koffie houdt ons scherp. Uitgerekend in dit woestijnoord, waar zelden een reiziger aanlegt, zullen we ons beste bakkie wegwerken. ‘Grande et bien forte?, vraagt de waard. Joop, erkend koffieverslaafde, beleeft zijn geluksmoment. Vanaf het terras aan het centrale plein zien we voor onze ogen een film afspelen. Bonte figuren in gewaden, ezeltjes met onbestemde waar op hun rug, taxi’s die passagiers lozen en oppikken. Zoek een verdekt plekje op een terras, tik een uurtje stuk en je krijgt het dagelijkse leven op een presenteerblaadje.

Jongensdroom

Een half uur rijden verder scheurt het gortdroge woestijnland open en turen we verwonderd in een diepgroene kloof: de Gorge Du Ziz, levensader van een reeks oases, een groene long die diep zuidwaarts de Sahara in priemt.

Merzouga is de verwezenlijking van een jongensdroom: okerkleurige zandduinen die in de namiddag verschieten naar rood. Dadelpalmen, dromedarissen, touaregs in blauwe gewaden, alsof we in een tekenfilm belanden. We verwennen onszelf met Ksar Ksania, een in kasbah stijl gebouwde overnachtingplek. De rode zandduinen rollen hier tot aan de poort. We voelen ons bevoorrecht.

De Franse eigenaresse Françoise legt haar gasten in de watten met prima sanitair, uitstekende maaltijden en… wijn! Voor het eerst een lekker glas op Marokkaanse bodem.

Onze pogingen om via de pistes te rijden zijn tot dusver gestrand: te zwaar. Maar bij Joop blijft het kriebelen. Op weg naar onze zuidelijkste woestijnbestemming, M’hamid, raakt hij ervan verlost als we op een terras twee Portugese 1200 GS-rijders – gloednieuwe motoren – tegen het lijf lopen. De mannen komen net van de piste en zijn stuk. De een is mank, de ander loop erbij als afgebeuld lastdier. Inclusief eigen gewicht en een volle benzinetank ploegen ze 400 kilo door zand en over keien. ‘Beautiful, but this beauty is hell’, vertrouwt ‘het lastdier’ ons toe. Ik kan het niet laten triomfantelijk naar Joop te kijken. Laat ons maar lekker tuffen op asfalt, op onze bejaarde, jaren tachtig G/S-jes. Ongeschikt voor heldendaden, soms wat zwabberig in de bocht. Maar we kennen ze van haver tot gort. En van een kras of deuk erbij worden wíj niet chagrijnig.

Zandstorm

In Mhamid, ooit een pleisterplaats voor karavanen uit Timboektoe, eindigt letterlijk de weg en begint de Sahara. De luxe waaraan we ons hebben gelaafd in Merzouga staat hier op een lager pitje. Daar wandelen we zó de zandduinen in, in dít ruige land ontkom je er niet aan een rit per 4 x 4 te boeken. Dat Mhamid niet louter een spannende reisbestemming voor dromers is, leren we als de schemer plotseling ’s middags om half drie invalt. Een zandstorm hult alles in een grijze nevel. Het leven vertraagt en de gezichten van de autochtone bevolking verdwijnen achter windsels. Luiken gaan dicht. Gelukkig niet bij de dorpssmid, die hebben we nog even nodig. Een breuk in het kofferrek van de G/S last hij binnen twee minuten. Los uit het handje. Lasbril? Nooit van gehoord. Je staat versteld van waartoe vaklieden hier in staat zijn met nauwelijks middelen.

Bij vertrek, volgende ochtend, woedt de storm nog volop. Hangend tegen de harde zijwind laveren we tussen zandruggen op het asfalt. In de spiegel zie ik van Joop niet anders dan een diffuus komlamplicht, als in dichte mist. We laten de woestijn achter ons, op naar de Hoge Atlas.

Rafelige kinderen

In de Gorge des Dades slingeren we ongemerkt naar zo’n hoogte dat gore sneeuwranden opduiken in de wegberm. Als we dieper in de kloof doordringen kunnen we de loodrecht oprijzende rotswand naast de weg bijna aanraken. Het wordt kouder, de aarde schraler en de kloofbewoners armer. Zodra we een ogenblik stilstaan voor een wondermooi uitzicht op een kasbah in de groene diepte, schieten rafelige kinderen tevoorschijn. Zwarte vegen op de wangen, viltige haren en koolzwarte ogen; prachtkinderen. Schuchter schuifelen ze dichterbij en houden ze hun hand op. We komen in de verleiding de vervuilde handpalmpjes te vullen met ons kleingeld maar binnen een oogwenk zijn we omringd door wel twintig kleintjes. Met een bezwaard gemoed starten we de motoren en zwaaien de kinderen vaarwel. Handjes gaan omhoog, holle ogen staren ons na.

Verse sneeuw

De kompasnaald wijst al een paar dagen overwegend noordwaarts. De terugreis is begonnen. Op de etappe naar Midelt rijgen we de Todra kloof en de Gorges du Gheris aaneen. Die eerste werkt als een magneet op Marokko-gangers en mag er zijn, de tweede kom je in geen gids tegen en staat op ons netvlies gebrand. Een scheur in de aarde, met in de diepte een kolkende beek, omzoomd door piepkleine akkers, dadelpalmen en amandelbomen. Beeldschone berbermeiden van een jaar of zestien met bossen kruiden op hun rug, zwaaien ons lachend tegemoet. Dikke kans dat de Gorgebewoners geen idee hebben van de wereld 50 kilometer verderop, waar wij zo gemakkelijk doorheen schieten.

Vlak voor Midelt klettert de regen naar beneden. De stad oogt saai en de regen helpt niet mee. Dankbaar zijn we de Duitse motorrijder die ons tipte op Ksar Timnay een paar kilometer ten noorden van Midelt. Joekel van een hotelkamer, prima bedden en sanitair. Met zijn tweeën betalen we voor twee nachten, inclusief ontbijt en diner, nog geen vijftig euro. En ze schenken wijn! De regen die ons doordrenkte, is op de toppen van de Midden-Atlas gevallen als verse sneeuw. Vanaf het dak van onze kamer zien we een rode zon verdwijnen achter de besneeuwde toppen.

Marokkaanse Provençe

De Rif gaat in de herkansing als we doorsteken van Taza naar Nador. Urenlang laveren tussen olijf- en amandelboomgaarden, steeneiken en vliegdennen langs de weg. Als je hier plompverloren was gedropt, zou je zweren in de Provençe te zijn beland. Het kirren van cicaden is het enige dat je er nog bij moeten denken. De Rif is hier niet rauw en rafelig, maar lieflijk en harmonieus. Lange bochten verlokken tot ontspannen sturen over zo goed als lege wegen. Het motorrijden waarbij flarden van je favoriete muziek in je hoofd meeliften.

Sinds we brave burgermannen zijn met een gezin, zijn we geen van beiden nooit zo lang van huis geweest, zo realiseren we ons als de boot de haven Nador uit glijdt. Als de lichten van de Marokkaanse kust verschieten boven het kielzog van de boot, mijmeren we over het vervliegen van de tijd. 2.500 kilometer in Marokko. Het is mooi geweest.

 

 

Peter Fokkema - reisleider

Je rijdt de routes in je eigen tempo en je kunt er zo lang over doen als je wilt. Je stopt wanneer je wilt. De zekerheid die je hebt, is dat de reisleider achteraan rijdt, zodat hij of zij adequaat kan optreden wanneer dat mogelijk is.

Als de reis lekker verloopt zul je in de regel niet veel merken van de reisleider. Behalve tijdens de langere reizen. Zo eindigt of begint de dag altijd met een vragenrondje of wordt er stilgestaan bij de route van de volgende dag.

 

De reisleider helpt je binnen het redelijke bij problemen. Of dat nou de hotelkamer is of pech aan de motor. Die zal hij niet kunnen repareren, of het moet een simpel probleem zijn, maar meehelpen aan de repatriëring hoort zeker bij zijn of haar taak.

Voorop staat dat de Promotor reizen echte rijreizen zijn. Natuurlijk is er ruimte om van de motor af te stappen, maar voorop staat rijden. Om de boel niet al te zeer op de spits te drijven streven we tijdens de weekeinde -en kortetriptoers naar routes die in lengte variëren van 200 tot 300 km.

De lange reizen – langer dan 5 dagen – hebben vaak langere routes, in sommige gevallen tot wel 500 km over vlotte, provinciale wegen. Vaak betreft het dan een verbindingsroute om in kortere tijd naar een aantrekkelijk motorgebied te rijden.

We proberen hotels te vinden in de klasse tot zo’n drie, vier sterren. Belangrijk vinden we een goed bed, net sanitair, goed eten en een gezellige plek waar je na afloop van een route tot in de late uurtjes met je medereizigers de dag kunt doornemen. Onder het genot van en alcoholische versnapering, maar dat spreekt voor zich.

Da’s lastig uit te leggen. Een onderscheid kan zijn dat we ‘vriendschappen’ bevorderen. Tijdens de reis proberen we deelnemers aan elkaar te koppelen, zodat niemand het idee dat hij of zij er een beetje naast hangt. Het clubgevoel vinden we belangrijk, zonder daar natuurlijk al te zijig over te doen. Daarom heeft Promotor Reizen ook alleen groepsreizen en geen individuele reizen.

Totaalscore
2/5
Profielfoto van Marlies Klunder
Marlies Klunder
Geschreven op 18/08/2017

De belangstelling voor de Marokko-reis was dit jaar nog zo groot, dat we dezelfde reis ook in 2018 op het programma zetten.

jan
Geschreven op 17/08/2017
4/5

Is deze reis ook individueel te boeken , dus zonder reisleider, wel met gps . Maar zelf datum uitzoeken ( voorjaar 2018) Of zijn er mogelijkheden om dan deze reis opnieuw in het programma te plaatsen ( mei-juni 2018 ??)

Laat een reactie achter

Motorreis Datum Soort Kies hieronder Prijs (P.P.) Exclusief opties  
4 oktober 2017 - 17 oktober 2017
niet-Promotor abonnee
 1.395,00
4 oktober 2017 - 17 oktober 2017
Promotor abonnee
 1.355,00